Nahaunang nahi-abot ang pagtulon-an ni Mohamad dinhi sa kapupud-an ta, apan dili sama sa nahibaw-an sa daghan, dili mga Mohamedano ang atong mga katigulangan.
Sa pagkawas ni Magallanes sa galleon, ang atong mga kagikan nagsimba sa mga kahoy, mga suba, sa dagat, ug sa mga nagbuntaog nga mga bukid. Mga animista, mga โmakakitaโ, mga โmagsisimbaโ sa โsilimbahonโ nga โkalagโ sa kinaiyahan.
Nahadunggo ang mga puting tawo sa Sugbo, uban kanila kadtong larawan sa bata nga maoy makalumpag sa karaang relihiyon. Dili kini usa ka pag-usab nga dinali-an, dili usa ka pagbungkag sa usa lamang ka pagpamilok, kay wala man sila makapugos sa tinuho-an nga ilang gidala, kay ang kusog ni Lapulapu maoy mipalukapa kang Magallanes ug sa iyang mga manggugubat; nahatibulaag, namauli sa ilang yuta.
Apan nagpabilin ang bata, ang bata nga gipangayo ni Humamay ug mahal kang Humabon tungod sa pag-ayo sa sakit ni Baladhay. Mipabilin ang bata, wala mo ayaw sa nagdala kaniya, kay sa pagkamatuod, dili man si Magallanes ang iyang ginikanan.
Mibuot siya nga mahisama sa atong mga gisimba kaniadto, mipuyo siya uban sa mga rebulto sa mga tawo-tawo nga nahapungko. Mibuot siya nga himoong dios sa ulan ug sayawan og usa ka sayaw sa panggubatan, gihimong dios nga wa mailhi, dios nga naghatag kanilag kaayo apan wa sila makaila kinsa ug unsa ang iyang gahum.
Kun buot ta nga hunahunaon, mahimo unta nga sa iyang kusog, hikalimtan nila kadtong karaang diyos-diyos, apan mananoy ra ang bata; ang iyang gahum anaa sa iyang kalumo, ang kusog sa iyang kamakagagahum anaa nianang gagmay nga mga bukton nga nagsapnay sa kalibutan, sa diyutay niya nga lawas nahitipig ang usa ka dakong gugma alang niining mga kapupud-an nga puhon-puhon hinganlan ni Villalobos og โFelipinasโ.
Human sa kamatayon ni Magallanes, mibalik kita sa atong pagka animista ug wala ta mahibalo nga ang anima, ang kalag sa tanan nga gisimba ta, anaa nianang bata sa altar ni Humamay, iya ang tanan, ug ang tanan nagatubod kaniya!
Oo, mitago kita sa baga nga yamog sa karaang pagtoo, apan giangkon na kita sa bata, giandam na kita niya sa pagbalik sa karaan niyang mga magtitipig, aron pag-abot ni Legazpi, motunga siya pag-usab, dili na dios sa ulan, apan Dios sa mga Cristianos, aron mailhan na nato kinsa siya, unsa siya, ug tungod niana misamot pa siya pagkamahal kanato.
Sa kaisug sa mga Bisaya, sa kahangul og dugo sa mga katigulangan ta, sa mga mamumunggot og ulo nga mga kagikan ta, kini silang tanan mitalaw sa gahum ni Seรฑor Santo Niรฑo kinsa migupok sa ilang mga hinagiban, misunog sa mga bisti nilang natumog sa dugo. Matuod gayud nga kining bataa, segun sa pulong ni Isaias mao ang โPrincipe sa Pakigdaitโ.
Saulugon ta ang bata nga gihigugma ni Humamay ug ang sinaligan ni Humabon. Ang bata kansang pahiyum nakakabig sa kasingkasing sa mga Sugbuanon ug mipahimo kanilang Cristianos, ang batobalani sa gugmaโng katingalahan. Si Hesus diha sa iyang pagkabata โ ang Seรฑor Santo Niรฑo.
Mabuhi ang Capitรกn General!
ยกViva El Santรญsimo Niรฑo Jesรบs de Cebu!
Mabuhi ang Hari sa Filipinas!
ยกViva Pit Seรฑor!
______
Words: John Russel Manlangit | The Josephinian
Layout: Leslie Mae Bacala | The Josephinian
Photo: Blessa Joyce Padecio | The Josephinian Integrated Media
